Skip to content

Month: December 2017

Vögguvísa Maríu

Sólin hneig til viðar hægt og hljótt
í Betlehem bauð dagur góða nótt
vindur úti grætur
kveður angurljóð
af himni berast hirðum boð, þeir líta stjörnuglóð

Þann ástaróð, söng móðir góð, um jól
og reifum vafði son sinn og bað
að heimur yrði nýr
og næturvindur hlýr
úr augum barns skein friður, von og trú

Rökkrið var víst feimið þetta kvöld
stjarnan skein og englar tóku völd
vitringar á ferðum
gjafir báru þeir
í fjárhúskofa vöktu glaðir, foreldrarnir tveir

Frelsari er fæddur, köld var nótt
og hjarta mannkyns barðist títt og ótt
sú ógn sem lá í leyni
bar sitt beitta sverð
en barnsins sál, víst sagði satt, þið eruð elskuverð

höf Hildur Eir Bolladóttir

“Hann mun lifa” – jólasaga

Yfir henni er guðdómlegur friður, andlitsdrættirnir lausir undan þjáningum undangenginna daga, hendurnar hvíla niður með síðum, þessar hendur sem hafa í raun viðhaldið lífi mínu, umvafið börnin okkar, hnoðað í brauð. Hendurnar sem spenntu greipar með börnunum okkar í bæn á hverju einasta kvöldi. Á baugfingri ber hún giftingarhringinn sem setið hefur fastur í meira en hálfa öld, eftir að börnin fæddust náði hún honum aldrei af en ég man hvar hún stóð stundum við eldhúsvaskinn og pillaði brauðdeigið af honum af mikilli nákvæmni, nuddaði hringinn sápu og þerraði með viskastykki, alltaf hlýnaði mér við þessa sjón. Ég vissi að hringurinn minnti hana á heitin okkar forðum, ég var hennar og hún mín og aldrei virtist það trufla hana að ná honum ekki af, nú fer hringurinn með henni í kistuna, partur af mér með henni inn í sjálfa eilífðina. Unglæknirinn gengur hljóðlega inn til okkar, varfærinn og hátíðlegur, það … Lesa meira